Навіны

Каранавірус і рукі да працы

Прый­ш­ла вяс­на, неў­за­ба­ве ле­та, а ка­ра­на­ві­рус не ад­пу­скае. Ты­дзень на­зад у гэ­тым мес­цы кры­ху ўзга­даў я пра ця­пе­раш­нія пра­ва­лы ў ту­ры­стыч­най га­лі­не. Ад­нак гэ­та не адзі­ны сек­тар эка­но­мі­кі, які ад­чу­вае сво­е­а­саб­лі­выя тур­бу­лен­цыі ад пан­дэ­міі. Пе­рад не­ча­ка­ны­мі вык­лі­ка­мі ста­іць сель­ска­гас­па­дар­чая пра­дук­цыя ва ўсёй За­ход­няй Еў­ро­пе, якой ка­таст­ра­фіч­на не ха­пае се­зон­ных рук да пра­цы. Асаб­лі­ва пры цяж­кай, фі­зіч­най ра­бо­це, пры збі­ран­ні спар­жы, тру­ска­лак, па­мі­до­раў ці звы­чай­най га­род­ні­ны. Тан­ная ра­бо­чая сі­ла з Ук­ра­і­ны, Бе­ла­ру­сі, Ру­мы­ніі ці Бал­га­рыі ста­ла так за­пат­ра­ба­ва­най, што не­ка­то­рыя дзяр­жа­вы ар­га­ні­за­ва­лі спе­цы­яль­ны чар­тар­ны па­вет­ра­ны тран­с­парт дзе­ля пры­то­ку рук да пра­цы ў сва­іх сель­скіх гас­па­дар­ках. Пры­тым трэ­ба бы­ло так кам­бі­на­ваць з аба­вяз­ко­вым ка­ран­ці­нам, каб, на­пры­клад, лю­дзі ад­ра­зу па­ча­лі пра­цу ў по­лі ў сва­іх гас­па­да­роў і там лі­чыць, што гэ­та ка­ран­цін, а не два тыд­ні тры­маць іх у асоб­ных ква­тэ­рах без пра­ва вы­ха­ду і кан­так­ту з вон­ка­вым све­там. Няй­на­чай спра­вы ма­юц­ца за­раз у Поль­ш­чы, дзе не­да­хоп перш за ўсё ўкра­ін­скіх рук ства­рае праб­ле­мы пры ўбор­цы са­да­ві­ны і га­род­ні­ны. З Ук­ра­і­най дзе­ля іх вяр­тан­ня ад­кры­ты на­ват і адзін пе­ша­ход­ны па­гра­ніч­ны пе­ра­ход. Так­са­ма ў нас, на Пад­ляш­шы, ва­я­вод­ская ад­мі­ніст­ра­цыя ста­ра­ец­ца спрас­ціць ка­ран­цін­ны аба­вя­зак для за­меж­ных ра­бо­чых у сель­скай гас­па­дар­цы. Ад­нак усе мы за­раз ба­чым, што не ма­ем да­чы­нен­ня са зга­сан­нем эпі­дэ­мі­я­ла­гіч­най па­гро­зы ў кра­і­не. На­ад­ва­рот, коль­касць хво­рых уз­ра­стае, най­больш у вя­лі­кіх аг­ла­ме­ра­цы­ях Сі­ле­зіі ці Ма­зоў­ша. Так­са­ма ў нас, на Пад­ляш­шы, у ста­лі­цы ва­я­вод­ства рас­це лік зах­вор­ван­няў у ад­мі­ніст­ра­цый­ных, ас­вет­ных, шпі­таль­ных струк­ту­рах, на прад­пры­ем­ствах. За­раз, зда­ец­ца, Бе­ла­сток, на жаль, зда­бу­дзе ка­ра­на­ві­рус­нае лі­дар­ства ў ва­я­вод­стве. Ад­ме­не­ныя стро­гія ка­ран­цін­ныя аб­ме­жа­ван­ні ў Поль­ш­чы пад ці­скам гас­па­дар­ча-па­лі­тыч­най сі­ту­а­цыі і вы­бар­чай прэ­зі­дэн­ц­кай кам­па­ніі мо­гуць вык­лі­каць чар­го­вы пік зах­вор­ван­няў, які, ма­быць, ус­пых­не пры кан­цы гэ­та­га ме­ся­ца. Пе­рад гэ­тым ас­це­ра­га­юць аў­та­ры­тэт­ныя эпі­дэ­мі­ё­ла­гі кра­і­ны. Для не­ка­то­рых каз­лом ад­пуш­чэн­ня мо­гуць стаць ме­на­ві­та чу­жа­зем­цы, якіх аб­ві­на­ва­цяць у паў­тор­ным пры­во­зе за­ра­зы. І тое, што на мя­жы ні­ко­га не пра­пу­ска­юць з тэм­пе­ра­ту­рай, што за­меж­ні­каў аба­вяз­ва­юць тэ­сты пе­рад па­чат­кам пра­цы не бу­дзе мець ні­я­ка­га зна­чэн­ня для сто­вус­най па­га­ло­скі. Каб не быць за­па­доз­ра­ным у паў­та­рэн­ні толь­кі па­чу­та­га, рас­па­вя­ду пра гі­сто­рыю, якой я быў свед­кам у мі­ну­лую су­бо­ту. Ме­на­ві­та ў су­вя­зі з пры­па­да­ю­чай у гэ­ты дзень тра­ец­кай, баць­коў­скай, па­мі­наль­най су­бо­тай мае кро­кі, сэр­ца і ду­ша, з ма­скай на тва­ры, пры­вя­лі ў Мі­ка­ла­еў­скі са­бор у Бе­ла­сто­ку. Ад­ме­не­ная за­ба­ро­на ад­нос­на коль­кас­ці вер­ні­каў і ды­стан­цыі па­між імі ў цэр­к­вах і кас­цё­лах да­зво­лі­ла праг­ным не­пас­рэд­най су­стрэ­чы са сло­вам Бо­жым вер­ні­кам вяр­нуц­ца ў хра­мы. Так ускос­на та­ды зу­сім не ма­гу зра­зу­мець, ча­му та­ды ў кі­но ці тэ­ат­ры бу­дуць пра­да­ваць толь­кі кож­нае дру­гое мес­ца і ма­скі на­да­лей бу­дуць аба­вяз­ко­вы­мі. Гэ­та ж тыя са­мыя лю­дзі хо­дзяць і ў храм Бо­жы, і ў свя­ты­ню ма­ста­цтва, у тым лі­ку і ні­жэй­пад­пі­са­ны. Кла­січ­на хо­чац­ца на­пі­саць, што без паў­літ­ра не раз­бя­рэш. Але ў тым вы­пад­ку і гэ­та не да­па­мо­жа, а на­ад­ва­рот — та­кія ад­чай­ныя, ла­гі­стыч­на-эм­пі­рыч­ныя раз­ва­жан­ні мо­гуць вык­лі­каць пат­рэ­бу паг­лыб­ляц­ца ў спра­ву ра­зам з чар­го­вы­мі пляш­ка­мі-не­раз­бя­ры­ха­мі. Але вяр­тай­ма­ся да га­лоў­на­га. Ра­дасць ад ад­ме­ны аб­ме­жа­ван­няў на прак­ты­цы вы­гля­да­ла так, што боль­шасць вер­ні­каў ма­лі­ла­ся ў цар­к­ве без ані­я­ка­га за­бес­пя­чэн­ня но­са і ро­та. Ну і ад­лег­лас­ці не тры­ма­лі. Быц­цам усё ўжо за на­мі, а зак­лі­кі і пе­рас­ця­ро­гі ле­ка­раў, каб быць у ма­сках — не­пат­рэб­ш­чы­на. Вя­до­ма, што пас­ля ба­га­служ­бы доў­га ня­ба­ча­ныя лю­дзі аб­мень­ва­лі­ся па­між са­бою і по­гля­да­мі на гра­мад­скія спра­вы. На пры­ступ­ках да са­бо­ра адзін з важ­ней­шых са­бор­ных, свец­кіх, яш­чы­ка­вых слу­жы­це­лей на ўвесь го­лас рас­па­вя­даў па-свой­му пры­чы­ну ро­сту зах­вор­ван­няў ка­ра­на­ві­ру­сам у Бе­ла­сто­ку. І тут ві­на­ва­ты­мі за ўсё за­ста­лі­ся...„бе­ла­ру­сы і ўкра­ін­цы, што пап­ры­яз­джа­лі да нас збі­раць тру­скал­кі і пры­ва­лак­лі на­зад ка­ра­на­ві­ру­са”. Пра­маў­ляў ён эма­цый­на без ані­я­кай ма­скі і бяс­печ­най ад­лег­лас­ці, так як і яго­ныя слу­ха­чы. А по­тым, раз­вяр­нуў­шы­ся на пры­ступ­ках, на­кі­ра­ваў­ся із­ноў у бяз­меж­на ад­к­ры­тыя для ўсіх са­бор­ныя дзве­ры.

Яўген Вапа.

Архіў

Жнівень 2020
12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31

Відэа

праваабарончыя сайты